„Nie idę z obcym”. Jak wygląda warsztat dla przedszkolaków w Szczecinie?
„Chodź, pokażę ci coś za rogiem” to zaproszenie, które łatwo rozegrać za pomocą dwóch pacynek. Dzieci obserwują, jak jedna z nich odpowiada, i proponują własne słowa. Ta mała scena pozwala mówić o granicach w języku zabawy.
Zachowanie osoby jest ważniejsze od wyglądu
Prowadzący może zmienić wygląd pacynki i powtórzyć to samo zaproszenie. Dzieci zastanawiają się, do czego namawia postać i z kim powinny ustalić odejście z placu zabaw. Dzięki temu przyjazny ton ani znajoma twarz nie zastępują ustaleń z opiekunem.
Własne słowa dziecka
Niektóre dzieci powiedzą „zostaję z panią”, inne wskażą opiekuna i podejdą do niego. Obie reakcje można odegrać. Dorosły dziękuje za zgłoszenie i pyta, co się wydarzyło. Dziecko doświadcza w ten sposób odpowiedzi, której może oczekiwać od znanej osoby.
Jak utrwalać temat w domu i przedszkolu?
Po warsztacie wychowawca i rodzic mogą używać podobnych, prostych komunikatów. Dziecko ćwiczy zgłoszenie opiekunowi propozycji odejścia, prośbę o pomoc oraz powiedzenie, że nie chce kontaktu. Powtarzanie krótkich scenek w spokojnym otoczeniu jest bardziej zrozumiałe niż długa lista zagrożeń. Nie trzeba straszyć dziecka ani sprawdzać go przez podstęp.
Nazwa „Nie idę z obcym” jest punktem wyjścia do rozmowy o zasadach, a nie o wyglądzie ludzi. Znajoma twarz nie zastępuje uzgodnionego z opiekunem sposobu odbioru z przedszkola. Dorośli powinni wspólnie ustalić, kto odbiera dziecko i jak placówka potwierdza zmiany. Za organizację bezpiecznego odbioru odpowiadają dorośli; warsztat nie przenosi tej odpowiedzialności na przedszkolaka.
Przed wizytą w przedszkolu
Podaj wiek i liczebność grupy oraz słownictwo używane przez dzieci wobec opiekunów. Po warsztacie wychowawca może wrócić do jednej scenki w trakcie zwykłej zabawy. Rodzice otrzymują wtedy prosty przykład tego, co dziecko już zna i może powtórzyć.
WCSiB · Samoobrona Poznań · Samoobrona Warszawa