Samoobrona dla młodzieży w Szczecinie. Czego spodziewać się na pierwszych zajęciach?

Od sytuacji do decyzji

Punktem wyjścia może być scena przy przystanku: kilka osób namawia uczestnika, by poszedł w inne miejsce. Grupa rozważa, kiedy rozmowa staje się naciskiem, do kogo można podejść i jakie krótkie zdanie ułatwi wyjście z sytuacji. Dwie osoby mogą wybrać różne słowa i obie dobrze wykonać zadanie. W omówieniu liczy się to, czy uczestnik dostrzegł możliwość odejścia.

Ćwiczenie z możliwością przerwy

Partnerzy ustalają tempo i sygnał zakończenia ćwiczenia. Jedna osoba zaczyna rozmowę, druga odpowiada i zmienia położenie, a potem zamieniają się rolami. Dzięki powtórce młody człowiek może sprawdzić, czy łatwiej mu mówić, kiedy równocześnie robi krok. Udział w scenariuszu można zastąpić obserwacją i omówieniem.

Co rodzic może sprawdzić przed zapisaniem nastolatka?

Zapytaj o przedział wieku, sposób doboru par i zasady przerywania ćwiczeń. Program dla nastolatków powinien uwzględniać różnice w rozwoju, doświadczeniu i gotowości do kontaktu fizycznego. Dobrze, gdy prowadzący wyjaśnia cel zadania, zanim poprosi o jego wykonanie. Młoda osoba powinna wiedzieć, że może zgłosić dyskomfort bez ośmieszania.
Po zajęciach zainteresuj się tym, co uczestnik zapamiętał, zamiast sprawdzać jego reakcje przez zaskoczenie. Przydatne pytania dotyczą szukania pomocy, zauważania wyjścia i komunikowania granic. Kurs może rozpocząć rozmowę o bezpieczeństwie, ale nie zastępuje reakcji dorosłych na przemoc rówieśniczą. Jeśli problem już występuje, potrzebny jest także kontakt ze szkołą i wsparcie odpowiednie do konkretnej sytuacji.

Rozmowa przed zgłoszeniem

W zapytaniu podaj wiek dziecka, wcześniejsze doświadczenie i ewentualną potrzebę udziału w spokojniejszej grupie. Po treningu lepszym początkiem rozmowy niż „czy dałbyś radę się obronić?” jest pytanie „które zdanie lub zachowanie chciałbyś przećwiczyć jeszcze raz?”. Tak łatwiej zauważyć, co nastolatek rzeczywiście zapamiętał.

WCSiB · Samoobrona Poznań · Samoobrona Warszawa